اعتماد مخاطب به ادبیات امروز رنگ باخته است فریبا موسوی: هرچند ادبیات در سرزمین ایران و بلکه در میان همه فارسیزبانان جهان، همواره از محبوبیت بسیار بالایی برخوردار بوده است اما در سالهای اخیر، تا اندازهای از مخاطبان آن کاسته شده و تاثیرگذاریاش کاهش یافته است. با این وجود، هنوز هم جایگاه شعر و داستان در فرهنگ و هنر ایرانزمین، جایگاهی رفیع و انکارناپذیر است، آنچنان که «احمد طبایی» آن را از تاثیرگذارترین هنرها بر زندگی فردی و اجتماعی ایرانیان میداند. برای بررسی وضعیت ادبیات و به ویژه ادبیات داستانی امروز ایران با این نویسنده و منتقد ادبی که به تازگی مجموعهای از داستانهای خیلی کوتاه خود را با عنوان «آن که باد میکارد» منتشر کرده، به گفتوگو نشستیم که متن آن را در ادامه خواهید خواند. به نظر میرسد در یکی دو دهه اخیر، از مخاطبان ادبیات به تدریج کاسته شده است. آیا با این نظر موافقید؟ اگر آمار فروش کتابهای شعر و داستان و تیراژ نشریات ادبی را معیار قضاوت قرار دهیم، این حرف شما درست است اما برای ارایه یک حکم کلی، ارزیابیهای جامعتر و موشکافانهتر نیاز است. به باور من، ادبیات هنوز هم از هنرهای تاثیرگذار بر زندگی فردی و اجتماعی ایرانیان است و شعر و داستان از محبوبیت کافی برخوردارند. منتها به نظر میرسد که اعتماد مخاطبان به ادبیات امروز، تا حدی رنگ باخته است. چه کسی میتواند

هرساله با نزدیک شدن به فصل گرم سال، تامین آب و برق پایدار به یکی از چالشهای اساسی دولت و وزارت نیرو تبدیل میشود. چه آنکه با ورود موج گرما به کشور و استفاده از وسایل سرمایشی، میزان مصرف آب و برق به نحو چشمگیری افزایش مییابد و گاه از ظرفیت تولید واقعی تصفیهخانهها و نیروگاهها پیشی میگیرد. در این میان آنچه به عنوان راهکار اصلی برای عبور از مشکلات احتمالی بر سر راه تامین پایدار آب و برق در فصل تابستان از سوی مدیران وزارت نیرو اعلام میشود، صرفهجویی و مدیریت مصرف از سوی شهروندان و بهرهبرداران است. هرچند رعایت الگوی بهینه مصرف یک اصل همیشگی است که نه تنها برای آب و برق، بلکه برای دیگر حاملهای انرژی هم صدق میکند اما نباید فراموش کرد معادله تامین پایدار آب و برق، طرف دیگر تساوی هم دارد و آن، تولید به میزان کافی است که بایستی متناسب با اجرای برنامههای مدیریت مصرف، مورد توجه قرار گیرد. البته تولید آب به دلیل ماهیت طبیعی حاکم بر آن، از پیچیدگیهای بیشتری نسبت به برق برخوردار است که این امر، گزینههای پیش روی مدیران این صنعت برای برقراری تعادل بین منابع و مصارف را محدود میکند. اما افزایش تولید انرژی الکتریکی بیش از همه در گروی سرمایهگذاری کافی است که متاسفانه پاشنه آشیل این صنعت زیربنایی محسوب میشود. ظرفیتهایی که مغفول مانده است! سرزمین پهناور و مستعد ایران، پتانسیل زیادی برای